Alsof je lichaam nooit écht kan landen

 Alsof je lichaam nooit écht kan landen.

Alsof er altijd iets moet gebeuren.
Iets opgelost moet worden.
Iets gecontroleerd moet blijven.
Zelfs wanneer het eindelijk rustig is…
blijft je systeem toch alert.
Want een lichaam dat jarenlang spanning, conflict of emotionele onveiligheid heeft gekend, leert dat ontspannen gevaarlijk kan zijn.
Dus blijf je bezig.
Denken.
Scannen.
Vooruitlopen.
Niet omdat je zwak bent.
Maar omdat jouw zenuwstelsel ooit geleerd heeft dat waakzaamheid nodig was om te overleven.
En misschien is dat wel het meest vermoeiende aan jeugdtrauma:
dat zelfs rust energie kan kosten
wanneer je lichaam veiligheid nooit echt heeft leren kennen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster