Je vraagt je nog steeds af waarom je zoveel pijn hebt

 Je vraagt je nog steeds af waarom je zoveel pijn hebt… je zoekt naar antwoorden, analyseert elk detail, elk woord, elke stilte. Je zegt tegen jezelf dat de pijn misschien zal verdwijnen als je het beter begrijpt.

Maar diep vanbinnen… weet je het al.
Je weet dat blijven in een relatie die je leegzuigt, die je aan jezelf laat twijfelen en die langzaam het licht in jou dooft… je nooit de rust kan brengen die je nodig hebt. Je voelt het in je lichaam, in je vermoeide hart, in die momenten waarop je niet langer de kracht hebt om te doen alsof alles goed gaat.
Het ligt niet aan een gebrek aan liefde van jouw kant. Integendeel… juist omdat je oprecht liefhebt, blijf je, hoop je en houd je vast. Maar liefde zou nooit een voortdurende bron van pijn mogen zijn.
Op een gegeven moment is de vraag niet langer: “Waarom lijd je?”… maar: “Hoe lang ga je dit nog accepteren?”
Want jouw innerlijke rust is waardevol. Jouw welzijn doet ertoe. En blijven op een plek waar je jezelf verliest, zal alleen maar verlengen wat je nu al voelt.
Soms ligt het antwoord waar je naar zoekt niet in nog meer uitleg… maar in de moed om weg te gaan.
Je verdient een leven waarin je hart zich veilig voelt, niet een leven waarin het alleen maar probeert te overleven.