Het kan bijzonder verwarrend zijn wanneer iemand eerst zelf chaos veroorzaakt

 Het kan bijzonder verwarrend zijn wanneer iemand eerst zelf chaos veroorzaakt, vervolgens de rol van slachtoffer of held aanneemt en uiteindelijk verwacht dat anderen hem of haar bewonderen voor het „oplossen“ van een probleem dat grotendeels door diezelfde persoon is ontstaan.

In een narcistische dynamiek kan het belangrijk zijn om het eigen imago te beschermen. Daardoor kan de verantwoordelijkheid worden verschoven en kan het verhaal zo worden verteld dat de persoon zelf als redder verschijnt, terwijl de eigen bijdrage aan het conflict naar de achtergrond verdwijnt.

Misschien begint het met provoceren, kleineren, manipuleren of het creëren van spanning. Zodra jij daarop reageert, verandert de focus: ineens wordt jouw reactie het belangrijkste onderwerp. Wat eraan voorafging, wordt genegeerd en jij wordt mogelijk neergezet als degene die moeilijk doet.

Een gezond persoon kan ook fouten maken en conflicten veroorzaken. Het verschil zit vaak in wat er daarna gebeurt. Is iemand bereid om verantwoordelijkheid te nemen, excuses aan te bieden en zijn gedrag daadwerkelijk te veranderen? Of wordt het verhaal telkens aangepast om zichzelf vrij te pleiten?

Je hoeft geen applaus te geven voor een „oplossing“ van een probleem dat iemand zelf heeft helpen creëren.

Let daarom minder op de rol die iemand zichzelf geeft en meer op het patroon van gedrag. Wie werkelijk verantwoordelijkheid neemt, hoeft zichzelf niet tot held te verklaren.

Echte volwassenheid betekent niet dat je altijd gelijk hebt. Het betekent dat je eerlijk genoeg bent om je eigen aandeel te erkennen.