Daar sta je dan

 Daar sta je dan.

Aan de voet van een trap die nergens begint en toch ergens naartoe leidt.
De zee bruist als een enthousiast publiek,
de maan hangt erboven als een schijnwerper
die speciaal voor jou is aangezet.
Je denkt misschien: het is donker.
Maar donker is alleen maar licht
dat nog even ademhaalt.
Elke trede die je ziet,
is niet bedoeld om je te laten twijfelen,
maar om je te laten stijgen.
Soms nat van de golven,
soms glad van herinneringen,
maar altijd stevig genoeg
voor wie durft te stappen.
Het leven is geen rechte boulevard met neonletters.
Het is een klim langs kliffen,
een dans tussen water en sterren,
een spektakel waarin jij
de hoofdrol speelt —
ook als je denkt dat je figurant bent.
En ja, er zijn momenten
dat de zee tegen je benen slaat
alsof ze wil zeggen: “Weet je het zeker?”
Maar dat is geen tegenwerking.
Dat is applaus in vermomming.
Blijf bewegen.
Blijf kijken naar boven,
zelfs wanneer je voeten nog in het water staan.
Want wie gelooft dat de nacht iets groots verbergt,
ontdekt vaak dat het geen schaduw was
maar een opening.
En ergens bovenaan die trap
wacht geen oordeel,
geen donderende stem,
maar een uitzicht
dat je adem stil maakt.
En dan zeg je zachtjes:
“Zie je wel.”