Bloemen Boodschap

 Soms loop je rond met een glimlach die alles verbergt. Je lacht, knikt, functioneert maar niemand die ziet hoe hard je vanbinnen twijfelt. Over jezelf. Over wat je zegt. Over of je wel goed genoeg bent.

Je bent diegene die anderen helpt, die luistert, die doorgaat. Maar ondertussen fluistert er een stemmetje in je hoofd: “Straks val ik door de mand. Wat als ze zien dat ik soms ook onzeker ben ?”

Onzekerheid is geen zwakte. Het is een stille kracht. Een teken dat je geeft om wat je doet. Dat je hart openstaat, zelfs als je het liever zou beschermen.

Je hoeft niet altijd sterk te lijken. Je mag twijfelen. Je mag voelen. En je mag jezelf stukje bij beetje laten zien, precies zoals je bent. Want daar, in dat kwetsbare stukje van jou, schuilt je echte kracht.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster