Bloemen Boodschap

 Soms is de wereld te hard.

Te snel.
Te vol meningen, lawaai en moeten.
En dan is er die ene plek
waar niets uitgelegd hoeft te worden.
Waar je niet sterk hoeft te zijn
en niet hoeft te weten hoe het verder moet.
Daar mag je leunen.
Ademen.
Je zorgen even neerleggen
alsof iemand zegt: ik draag dit wel.
Rust is geen ontsnapping,
het is herinnerd worden
dat je niet alleen bent.
Dat zachtheid bestaat.
Dat veiligheid geen belofte is,
maar een aanwezigheid.
Zelfs wanneer alles om je heen roept,
fluistert daar iets wat sterker is dan angst:
je bent geborgen,
precies zoals je bent.
En dat is genoeg. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster