Bloemen Boodschap

 Er zijn momenten waarop je kan voelen:

ik trek me terug, maar niet omdat je weg wilt.

Niet om muren te bouwen.
Maar omdat er iets in je fluistert dat het stiller mag.

Je kunt je moe voelen door steeds af te stemmen, het aanvoelen wat er nodig is.
Van aanwezig zijn, ook wanneer je jezelf
een beetje verliest.

Je energie staat vaak open.
Je voelt snel en vaak diep.
Je vangt signalen op die anderen niet opmerken, en zonder dat je het doorhebt,
ben je meer buiten jezelf dan erin.

Je bent daar goed in geworden.
Misschien wel té goed.

Tot je merkt dat je leegloopt op een manier die niemand ziet.
Dat je stilte niet ontspannend is,
maar noodzakelijk.

Jezelf terugtrekken is een manier om te zeggen: kom even thuis.

In die terugtrekking gebeurt iets heiligs.
Je hoeft niets te dragen.
Niemand te spiegelen.
Niets te helen.

Je herinnert je hoe het voelt
om weer in je eigen energie te staan.

Je hoeft dat niet uit te leggen.
Niet te verantwoorden waarom je minder beschikbaar ben.
Je bent niet verplicht om altijd open te blijven.

Soms is liefde niet naar buiten gericht,
maar naar binnen.

En wanneer ik weer verschijn,
doe ik dat niet leger maar vollediger.

Jezelf terugtrekken is niet verdwijnen,
het is jezelf opnieuw ontmoeten op een plek waar het zacht is.

Niet hard.
Niet afstandelijk.
Maar afgestemd op jezelf.