Bloemen Boodschap

 Hoe voelt het als je in je leven geen respect hebt gekregen voor wie je was?

Mensen continue over je grenzen gingen, je vertelden wie, hoe en wat je hoorde te zijn?
Hoe sterk en krachtig leerde je in het leven te staan?

Als niemand toch zag wie je was, hoeveel pijn heb je dan ervaren?
Hoeveel eigenwaarde heb je overgehouden, hoeveel zelfliefde en vertrouwen doordat je nog jong en afhankelijk was?

En hoe voelt het wanneer ook je kinderen en de mensen om je heen nog steeds geen respect hebben?
Dat je alles geeft, alle verantwoordelijkheid neemt en de mensen om je heen niet gewoon gelukkig zijn met wat je te geven hebt?

Hoe voelt het dat alles wat je doet nooit goed genoeg is?
Je nooit ontvangt wat ook jij nodig hebt?
Elke dag hetzelfde doet, het gevoel teleur te stellen en terwijl je alles over hebt voor iedereen om je heen is er niemand die een stap naar jou zet.

Iemand die je laat weten dat je heel dierbaar bent, naar je kijkt en zegt, ' je hebt zo je best gedaan '.
Iemand die zegt, "Ik weet wie je bent diep van binnen, ik zie dat je heel Iemand anders bent dan wat mensen in je zien, ik zie je gevecht, je verdriet, je pijn, je machteloosheid. Je bent jezelf verloren op het pad van je leven, maar ik kan je zien voor wie je bent ".

Wie wil er nou niet onvoorwaardelijk geliefd zijn, gewaardeerd en gerespecteerd?
Maar wat als dat nou niet bestaat op aarde en jij degene bent die het kan zijn?
Daarmee je familielijn heelt en je nageslacht het beste meegeeft?

Het mooiste in het leven ontstaat wanneer je het "bent".
Wat, wie en hoe je "bent " is wat de wet van aantrekkingskracht terug geeft.
Nou stel je eens 30 % van de bevolking voor die zichzelf onvoorwaardelijk lief heeft?
Hoe zou de wereld er dan uitzien?