Bloemen Boodschap

 Er zijn momenten die niet tikken als een klok,

maar ritselen als bladeren in een veld waar tijd geen haast heeft.
Je hoeft daar niets te zeggen.
Je hoeft daar zelfs niet te zijn.
Je ziel weet de weg.

De lucht hing vanavond vol geheime melodieën,
zoals alleen de stilte dat kan.
Ik liep langs het water waar de wilgen bogen,
en ik hoorde een stem zonder woorden:
“Zorg niet dat je begrijpt – voel dat je leeft.”

De sterren deden alsof ze net wakker werden.
Een uil vloog laag en groette me met z’n schaduw.
En ik?
Ik glimlachte, want ik wist:
al wat ik zocht, had me al lang gevonden.

Adem in.
Laat los.
We zijn gedragen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster