Soms weet je niet eens meer hoe

 Soms weet je niet eens meer hoe

je het moet zeggen.
Dat je niet zomaar moe bent,
maar écht doodop.

Doodop van steeds voldoen.
Van verwachtingen dragen
die nooit de jouwe waren.

Ik wil geen optie meer zijn.
Ik wil gezien worden zoals ik ben.
Gehoord worden,
zodat mijn stem er ook toe doet.

Maar jij ziet me niet meer staan.

En dat aanvaard ik.
Zonder strijd.
Zonder uitleg.

Maar kom niet opnieuw aankloppen
wanneer je me weer nodig hebt.

Je liet me keer op keer vallen.
Meer dan eens.
Je deed alsof ik er niet toe deed.

En ik weet
er komt weer een moment
dat je er ineens weer staat.
Omdat je mij opzoekt
omdat je iets van me nodig hebt.

Maar weet je
deze keer denk ik twee keer na
of ik mij nog emotioneel laat uitdagen door jou.
Er is altijd wel iets
dat bij jou fout gaat.
En daar ga ik voor passen.

Dit is waar zelfliefde begint.
Niet in harder worden,
maar in stoppen met jezelf verliezen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster