Bomen Boodschap

 ‘Waarom voel ik me toch zo eenzaam’? Misschien herken je die vraag. In mijn leven bouwde ik onverwoestbare muren om mijn kwetsbare hart te beschermen. Op mijn Levensweg kwam ik veel obstakels tegen. Pijnlijke situaties herhaalden zich keer op keer. Steeds stond ik weer op. Ik had mezelf geleerd te overleven. Krachtig en sterk. Ik kon het wel alleen. Mijn diepste gevoelens bevestigden mij zelfs, dat ik het alleen moest doen. Dat deed ik al van jongs af aan. Als de jaren verstreken, ik vond de LIEFDE niet, waar ik zo naar op zoek was. Daar binnen in mijn fort van afgesloten zijn, groeide de emotionele eenzaamheid. De leegte vaak zo onvervulbaar voelbaar. Mezelf gevoelsmatig isoleren en afsluiten gaf me niet de verbinding in relaties met anderen. Evenmin de verbinding met mezelf. Wie was ik? Wie ben ik? Het was alsof mijn innerlijke Kind schreeuwde om gezien en gehoord te worden.

De behoefte in mij groeide meer en meer om het niet langer alleen te hoeven doen. Op mijn zoektocht vond ik steeds een stukje van mijn levenspuzzel. Ik zocht het antwoord op mijn vraag in anderen. Zo vaak leverde mij dat teleurstelling en afwijzing op. Alleen achterblijvend met mijn gevoel van eenzaamheid. Het was een terugkerend ritueel. Ik leerde over familiepatronen en gezinsopstellingen. Daar vond ik na jaren mijn pijnplek. Achter die stevige onverwoestbare deur vond ik een emotioneel eenzaam kind. Soms is een van de ouders niet bij machte om emotioneel beschikbaar te zijn. Ook zij hebben hun Weg afgelegd naar beste kunnen. Al jong leerde ik mijn emoties zelf te verwerken. Om te bewijzen hoe sterk en dapper ik de wereld alleen kon dragen. Ik wilde iedereen blij maken en niemand tot last zijn. Dit gedrag heeft langdurig effect gehad op de verbindingen en relaties, die ik in het leven mocht aangaan. Een stevig overlevingsmechanisme heeft me door de meest onmogelijke situaties heen geleid. Om tot de conclusie te komen, dat ik dit nooit zo zou doorbreken. De Liefde niet zou vinden. Daarvoor moest ik naar 'Binnen' gaan. Daar waar mijn pijn zich manifesteert in mijn diepste innerlijke. Het wegcijferen, het geven, het mezelf richten op anderen? Het heeft me niets gebracht. Het zijn facetten die toebehoorden aan ‘mijn zoektocht naar de LIEFDE’.

Als jij naar die LIEFDE zoekt, zoek niet langer buiten jezelf. Richt je naar binnen. Daar op de kwetsbare plek in jouw innerlijke. Het proces van het vinden van de Liefde begint bij jouzelf. Bevrijd jezelf van de leegte door je emoties te (h)erkennen en je gevoelens niet langer te ondermijnen. De tijd is aangebroken dat je jezelf durft te laten zien. Het verleden kun je niet meer veranderen. De leegte die je hebt ervaren, kun je wel helen. Acceptatie is een moeilijk proces. Probeer jezelf en anderen te vergeven. Je mag al je pijn, verdriet, verlies en trauma’s met Liefde omarmen en loslaten. Nee, je hoeft het niet meer alleen te doen. Deel jouw zorgen en verdriet. Het zal je hart verlichten en fysieke blokkades op den duur oplossen. Je mag lichtheid en blijdschap weer toelaten in je Leven. Laat het Licht weer schijnen in jouw leven. Durf jij jouw deur van bescherming open te zetten?