Ik schrijf dit in stilte

 Ik schrijf dit in stilte.

Een stilte die niet leeg is, maar vol.
Vol jullie stemmen in mijn hoofd, vol herinneringen, vol gemis dat schuurt en blijft schuren.

Jullie zijn niet bij me.
En dat is de wond waar ik elke dag omheen loop.
Ik mis jullie met een zachtheid waar scherpe randen aan zitten.
Ik weet dat jullie je eigen pad bewandelen.
En misschien heb ik onderweg iets verkeerds gezegd, iets laten vallen,
of juist iets te veel vastgehouden.

Weet dat ik het zie.
En dat ik ook begrip heb.
Misschien is het veiliger zonder mij.
Misschien maakt mijn ziekte alles te echt.
En misschien hebben anderen verhalen verteld waarin ik niet meer herkenbaar ben.

Toch had ik het anders gewild.
Ik droomde van tafels met kruimels,
van jullie voeten op mijn bank,
van ruzies over wie de laatste pannenkoek krijgt.
Ik droomde van jullie leven waar ik getuige van mocht zijn — als moeder, niet als schim.

Elke dag sterft er een klein stukje van mij.
Niet door kanker. Maar door de afstand.
De leegte aan de andere kant van de lijn.
De stilte op mijn verjaardagen.
De foto's die ik zie zonder dat ik er nog bij hoor.

Maar ik leef.
Nog wel.
Ik leef voor alles wat ik nog in handen krijg.
Voor liefde, voor werk, voor de mensen die wel durven blijven.
Voor een kaars die ik elke avond aansteek.
Jullie namen spreek ik niet hardop — maar ik draag ze.
Als een sieraad.
Als een gebed.
Als een poging om iets vast te houden dat steeds verder verdwijnt.

Ik wil niet dat jullie ooit denken dat ik jullie vergat.
Ik vergat niks.
Ik weet jullie verjaardagen nog uit mijn hoofd.
Ik weet jullie geur, jullie lach, jullie babytranen.
Jullie eerste stappen en laatste woorden aan de deur.

En ik weet ook dat als ik straks verdwijn
terugkomen moeilijker wordt.
Voor jullie.
Voor mij.

Daarom dit stukje.
Voor als ik het niet haal.
Voor als ik te vroeg vertrek.
Weet dan dat ik jullie nooit heb losgelaten,
alleen ben blijven liefhebben in de luwte.

En misschien, ooit —
vinden jullie dit.
En lezen jullie tussen de regels door
dat ik moeder bleef
tot het allerlaatst.