Iemand schreef

 Iemand schreef...

Ben al tien jaar min of meer vervreemd van mijn oudste zoon, heb twee kleinkinderen, nog nooit heb gezien.
Deels mijn eigen keuze; weet dat ze hen zouden misbruiken... en ik weiger ze die macht te geven.
Paar weken geleden ben ik gevallen, elleboog gebroken.
Mijn ex-man heeft dit onze zoon verteld en hem een ​​foto van mijn blauwe plek laten zien, voordat mijn arm opnieuw in het gips werd gezet.
Vroeg me af of dat een reactie zou uitlokken.
Kan niet zeggen dat ik verbaasd ben, dat ik niets heb gehoord, ben wel teleurgesteld. Boos op mezelf dat ik mezelf heb toegestaan ​​iets anders te verwachten.
Het doet zo'n pijn, dat een kind van wie ik hield, aan wie ik me volledig heb gewijd, zo harteloos en onverschillig is.
Denk dat dat altijd zal blijven, maar misschien is dat wel oké, want het betekent dat ìk mijn menselijkheid niet ben verloren .

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster