Ken je dat gevoel

 Ken je dat gevoel, dat je dagenlang alles bij elkaar probeert te houden? Alsof je degene bent die altijd sterk moet blijven, die de boel draagt en het overzicht bewaart. Voor je gezin, op je werk, in je relatie, in je vriendschappen. Iedereen weet: als er iets moet gebeuren, dan ben jij er. En dat doe je ook met liefde… maar vanbinnen begint het steeds zwaarder te voelen.

Want niemand ziet hoeveel energie het jou eigenlijk kost. Hoeveel je invult, voelt en opvangt. Hoe je in stilte meedraagt wat anderen niet aankunnen of niet willen zien. En ondertussen merk je hoe moe je bent. Niet alleen lichamelijk moe, maar diep vanbinnen. Moe van steeds maar doorgaan, van het gevoel dat je niet mag instorten. Moe van de constante kracht die je laat zien, terwijl je eigenlijk verlangt naar zachtheid.

Misschien herken je dat je ’s avonds uitgeput op de bank ploft en je hoofd maar blijft draaien. Dat je je afvraagt: “Wanneer is het mijn beurt om even gedragen te worden? Wanneer mag ik gewoon even loslaten?” Het is alsof je veel te lang al die stenen in je rugzak hebt verzameld, en je rug steeds krommer trekt onder het gewicht.

Ergens diep vanbinnen weet je dat je het niet alleen hoeft te doen. Dat er momenten mogen zijn waarop jij ook mag leunen, waarop jij ook ruimte krijgt om niets te hoeven oplossen. En toch voelt dat vaak zo ver weg, omdat je gewend bent om altijd degene te zijn die het redt.

Wat ik je wil zeggen: je bent niet zwak als je moe bent. Je bent niet lastig als je even niets meer kunt dragen. Je bent mens. En je mag die last neerleggen. Je hoeft het niet allemaal in je eentje te tillen.