Aan het eind van het jaar lijkt het leven soms even wat langzamer te lopen

 Aan het eind van het jaar lijkt het leven soms even wat langzamer te lopen.

Alsof de dagen fluisteren: kijk eens terug… heel even maar.
En zonder dat je er echt voor gaat zitten, glippen er van die kleine besefmomentjes je dag binnen.

Het begint vaak heel simpel.
Je bent iets aan het opruimen,
vindt een oude foto of loopt buiten en merkt dat de lucht anders ruikt dan een maand geleden.
Niets bijzonders en toch gebeurt er iets.

Je voelt een zachte beweging in jezelf.
Niet dwingend, niet luid, maar alsof jouw binnenwereld even naar je knipoogt.
En dan denk je:
Wat is er eigenlijk veel gebeurd dit jaar…
Waar sta ik nu?
Wat heb ik gedragen, geleerd, losgelaten?

Misschien voel je trots op wat je hebt bereikt, misschien zie je stukjes waar je nog verder in mag groeien.
Het hoeft allemaal niet perfect te zijn.
Deze periode nodigt gewoon uit om heel eerlijk te voelen
waar je staat en waar je naartoe wilt.

En juist die kleine momenten…
die stille vraagjes aan jezelf,
die zachte pauzes in het alledaagse…hebben vaak de meeste waarde.
Omdat ze niet worden afgedwongen.
Ze komen vanzelf, precies wanneer jij er klaar voor bent om te luisteren.

Het leven schreeuwt niet.
Het ademt, het fluistert,
en soms legt het heel even een warme hand op je schouder
om je eraan te herinneren dat je mag groeien op jouw tempo, in jouw tijd.