Er zijn van die momenten

 Er zijn van die momenten waarop het leven onverwacht hard aan je rukt.

Waarin de grond onder je voeten schuift en je even niet meer weet waar je jezelf bent kwijtgeraakt. De wereld draait door, maar jij staat stil, midden in een storm die je niet zag aankomen.

En toch… ergens diep vanbinnen beweegt iets.
Een kleine vonk.
Een zacht maar koppig deel van jou dat weigert om omver geduwd te worden.

Blijven staan in de storm betekent niet dat je sterk moet lijken.
Het betekent dat je jezelf toestaat om te trillen, om te twijfelen, om te huilen als het moet.
Maar dat je niet opgeeft. Niet van jezelf wegloopt.

Je handen mogen koud zijn, je adem mag schokkend gaan maar je staat er nog.
En dat is moed.

Want terwijl de wind door je heen blaast en oude zekerheden uit je vingers glippen,
ontdek je iets onverwachts:
dat jij meer bent dan wat er ooit van je is afgenomen. Dat jij, zelfs in je meest gebroken vorm, nog steeds kiest voor verder.

En op een dag, wanneer de storm vanzelf moe wordt, voel je opeens ruimte. Licht.
Alsof de lucht besluit om je weer toe te laten.

Dan zie je wie je bent geworden.

Niet de versie die nooit gewankeld heeft,
maar degene die zichzelf heeft vastgehouden
op het moment dat alles om haar heen brak.

Dat is blijven staan.
En precies dát maakt je onverwoestbaar.