Iemand schreef

 Zal ik.. of zal ik niet.. een appje sturen met de Kerst, dat was wat deze moeder zich afvroeg dit jaar

Mijn enige kind van 25.
Na veel lezen van andere verhalen hier op deze site, besloten niet meer aan dat “dode paard” te gaan trekken.
Veel tranen, tis al jaren een groot gemis.
Bleef liever in bed die 2 dagen...
Had geen zin in Kerstdagen.. leuk doen, terwijl mijn hart aan puinpoeier getrapt is.
Praten doe ik er niet over, al die goed bedoelde adviezen … nee loop liever weg, ontwijk alles.

Vandaag heb ik een stap gemaakt..
Zonder tranen kon ik vertellen dat ik goed de Kerst was doorgekomen.
Trots ben ik!
Wow, fantastisch!
Geef toe dat dit wel een 'veilig' persoon is.

Na al die jaren weten nog steeds mensen, die dicht bij me staan mijn verhaal niet, schaamte, zóveel pijn en verdriet, wil die wond niet iedere keer open rijten.
Vooral adviezen waar je nog meer verdriet van krijgt...
Laatst zegt een vriendin tegen me… "kan ook zo zijn dat hij helemaal geen contact met je wil, niets met je te maken wil hebben..".
Zo, dát kwam wel binnen moet ik zeggen.. daar heb ik een aantal dagen last van gehad.

Hou me vast aan een nieuw 2016..
De tranen zullen blijven vloeien, maar lieve jongen ik ga door met mijn leven.

Wil niet meer dat jij mijn leven bepaald, ik sta stil.
Ga vanaf nu denken aan mezelf.
Sluit mezelf niet meer op.
Zal altijd van jou houden en aan je denken.
Maar dan op mijn manier.
Heb genoeg gehuild om jou, ben er kapot van.

2016, ik kom eraan!!!
Heb een stap ik de goede richting gedaan,
ben trots op mezelf.