Ik wist niet meer hoe ik verder moest

 “Ik wist niet meer hoe ik verder moest…”

Er was een tijd dat ik vooral probeerde te overleven.

Ik wist dat er meer in me zat, meer gevoel, meer wijsheid, meer verbinding. Maar ik zat vast in oude gewoontes. In het zorgen voor anderen. In het pleasen. In het mezelf klein houden.

Van buiten leek het alsof alles redelijk ging, maar vanbinnen voelde ik me steeds verder wegglijden van wie ik werkelijk was. Ik had geen toegang meer tot mijn intuïtie, mijn energie was op, en mijn relaties voelden leeg of ingewikkeld. Ik wist niet meer waar ik moest beginnen.

Tot ik langzaam begon te luisteren. Naar mijn eigen lichaam. Naar die stille signalen die ik jarenlang had genegeerd. Naar de delen in mij die niet hard riepen, maar fluisterden:
“Mag ik er ook zijn?”

En dat was het begin. Niet in één keer, maar in stapjes. Eerlijk durven zijn. Voelen. Herontdekken wie ik was, los van alles wat ik had geleerd om te zijn.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster