Sommige mensen komen niet om te blijven

 Sommige mensen komen niet om te blijven. Ze komen om je wakker te maken.

Ze lopen je leven binnen en raken iets in jou aan dat al die tijd lag te wachten.
Een oude pijn. Een vergeten verlangen. Een waarheid die je ergens onderweg bent kwijtgeraakt.
Ze laten je voelen wat je liever niet wilde voelen. Ze spiegelen delen van jezelf die je diep had weggestopt.
Niet uit wreedheid, maar vanuit de wijsheid van het leven zelf.

Want het leven stuurt je geen mensen om je te breken.
Het stuurt je mensen om je te spiegelen.

De ander is jouw leermeester in vermomming.

De irritatie die iemand bij je oproept, zegt iets over een stuk in jou dat nog niet vrij is.
De bewondering die je voelt, wijst je op kwaliteiten in jezelf die je misschien nog niet durft te belichamen.
De afwijzing, het onbegrip, het verlies, ze spiegelen allemaal iets dat in jou gezien, erkend of geheeld wil worden.

En dat is niet altijd comfortabel.
Want spiegels laten niet alleen het mooie zien. Ze tonen ook de schaduw. De rafelranden. De plekken waar je jezelf nog afwijst.
Maar ze tonen het zonder oordeel.
Puur. Eerlijk. Rauw.

Elke spiegel nodigt je uit om zachter te worden voor jezelf.

Om niet langer te vechten tegen je pijn, maar ernaar te luisteren.
Om niet meer te vluchten in verhalen, maar te zakken in je gevoel.
Om jezelf aan te kijken zoals je een geliefde zou aankijken: met begrip, geduld en openheid.

En dan gebeurt er iets magisch.
Je beseft dat je niet slachtoffer bent van wat een ander in jou oproept.
Je bent een leerling van het leven. En de ander? Een boodschapper.

Hoe anders zou het leven voelen als je elke ontmoeting als een uitnodiging zou zien?
Een uitnodiging tot groei. Tot heling. Tot herinneren wie je werkelijk bent.

Niet iedereen komt om te blijven.
Maar iedereen komt met een reden.

Durf jij in de spiegel te kijken… en jezelf echt te ontmoeten?