Regenboog Boodschap

 Tijdens het uitlaten van de hond voel ik iets achter mij. Wanneer ik mijn aandacht erop richt, verschijnt een donkere gedaante. Ze ziet er zwaar en duister uit, maar haar energie voelt liefdevol en beschermend. Ze blijft op afstand, weet dat ik haar zie, maar wil me niet laten schrikken. Toch voel ik geen angst, ik zeg haar dat ze er mag zijn.

De volgende ochtend, bij het ontbijt, voel ik haar weer. De drang om contact te maken wordt sterker. Ik ga naar boven naar mijn werkkamer, steek kaarsen aan en ga in stilte zitten. Eerst voel ik haar op de gang, dan komt ze langzaam dichterbij, tot ze naast me knielt. Haar gewaad is donker, zwartgeblakerd aan de onderkant. Geen gezicht, geen handen — maar ik wéét dat ze een deel van mij is.
Wanneer ik haar vraag wat ze wil, zegt ze:
"Ik ben jou, jij bent mij. Ook al zie ik er duister uit of lelijk, niets is wat het lijkt. Mijn kennis, wijsheid en kracht leven in jou. Jij wilt ze gebruiken, maar je bent bang om ze echt te voelen. Door velen word ik gezien als een heks, wat nog steeds als slecht gezien wordt maar het is het label wat jij eraan geeft. Wijs je mij af en laat je mij toe?

Ja, er hangt nog steeds lading op dat woord heks. Maar een heks is niet kwaad of duister. Ze leeft in verbinding met de natuur, met mens, dier en aarde. Ze kent de kracht van het leven en gebruikt haar wijsheid om te helen, niet om te schaden. En dat is wat ik zo graag weer wil inzetten voor de mens: mijn wijsheid om te kunnen helen. Orde scheppen in de chaos. Ruimte maken voor de ander wanneer je vastzit in het leven zelf.

Zodra ik uitspreek dat het mijn angst is die me tegenhoudt, maar dat ik haar wil omarmen, gebeurt er iets bijzonders. Ze legt haar donkere gewaad af en voor me staat een prachtige vrouw — met een zachte, bijna rozige huid en handen zo teer als porselein. Er gaat een serene rust van haar uit, een aanwezigheid die doet denken aan de Hogepriesteres.

Ze kijkt me aan en zegt zonder woorden dat angst vaak gebruikt wordt om te overheersen. Dat macht niet altijd schuilt in iets dreigends of duisters. Je hoeft geen angst aan te jagen om gezien te worden.
Ze laat me voelen dat de ware kracht juist zit in zachtheid, in wijsheid die niet schreeuwt maar straalt. Dat het ‘heksenstukje’ in mij niet bedoeld is om te intimideren, maar om subtiel te werken vanuit liefde, intuïtie en licht, zonder dat de ander het altijd doorheeft.