Zij voelt veel

 Zij voelt veel.

Te veel, soms.

Ze voelt je adem als je stil bent,

je afwezigheid als je lacht.

Ze weet wanneer je wegdrijft,

zelfs als je haar vasthoudt.

Ze is afgestemd, gevoelig,

maar ook versmolten.

Verstrengeld in een verlangen

om vast te houden wat haar veiligheid lijkt te geven.

De gewonde vrouwelijke energie zoekt bevestiging

omdat ze zichzelf nog niet volledig heeft kunnen dragen.

Ze houdt vast.

Aan aandacht.

Aan liefde.

Aan woorden die haar rust moeten geven.

Maar liefde die gegrepen wordt,

kan niet stromen.

En wat ze werkelijk verlangt,

is niet zekerheid —

maar echtheid.

Ruimte.

Adem.

Ze droeg de pijn van haar moeder,

haar gemis,

haar verwachtingen.

En ergens ging ze geloven

dat ze pas bestaansrecht had

als ze anderen gelukkig maakte.

Ze is moe van het pleasen,

maar weet niet hoe het anders moet.

Want wie is ze nog

als ze stopt met zorgen?

Als ze loslaat?

Als ze alleen nog zichzelf draagt?

Haar groei begint

wanneer ze leert onthechten.

Niet als een afwijzing,

maar als een daad van liefde.

Liefde voor zichzelf.

Onthechten is geen afstand nemen van de ander,

maar thuiskomen in jezelf.

Het is de bereidheid om iemand te verliezen,

om jezelf niet langer kwijt te raken. Jezelf niet meer te verlaten.

Wanneer ze leert zichzelf te dragen

zonder te leunen,

zonder te smeken,

zonder zichzelf te verloochenen —

dan ontstaat er magie.

Dan is haar liefde geen overleving meer,

maar een Zielsvolle Stroom.

Niet verstrengeld, maar verbonden.

Niet afhankelijk, maar Aanwezig.

En in die aanwezigheid

kan ze eindelijk ontvangen

wat werkelijk voor haar bedoeld is.