Je zegt ‘ja’, terwijl je eigenlijk ‘nee’ voelt

 Je zegt ‘ja’, terwijl je eigenlijk ‘nee’ voelt.

Je doet je best om anderen niet teleur te stellen.

Je wilt aardig gevonden worden.

Gezien worden.

Maar ergens, diep vanbinnen… raak je jezelf steeds een beetje kwijt.

Je past je aan, keer op keer.

Je lacht, terwijl je eigenlijk moe bent.

Je helpt, terwijl jijzelf ook behoefte hebt aan rust.

Je zwijgt, omdat je bang bent voor afwijzing of conflict.

En voor je het weet weet je niet meer goed:

Wat jij eigenlijk wilt. Wat jij voelt. Wat jouw waarheid is?

Wie ben ík (nog) als niemand iets van mij verwacht?

Ik wil je vandaag iets meegeven

Je bent hier niet om in het plaatje te passen dat anderen van jou hebben.

Je bent hier om jouw eigen leven te leven, trouw aan wie jij werkelijk bent.

Stop met jezelf wegcijferen.

Je mag je ruimte innemen. Je mag jezelf belangrijk maken.

Je bent goed genoeg, precies zoals je bent.

En als je dit leest en denkt: “dit ben ik…” —

weet dan dat je niet alleen bent.