Narcisten maken van het kleinste gebaar van hulp vaak een uitzonderlijke gebeurtenis

 Narcisten maken van het kleinste gebaar van hulp vaak een uitzonderlijke gebeurtenis.

Wat eigenlijk vanzelfsprekend zou moeten zijn, wordt zwaar, overdreven, bijna alsof ze zich voor jou moeten “opofferen”.
Ze herinneren je er voortdurend aan wat ze voor je hebben gedaan.
Ze zuchten, klagen, of geven je het gevoel dat je hun iets verschuldigd bent.
Langzaam maar zeker ontstaat er een ongemakkelijk gevoel.
Je aarzelt om hulp te vragen.
Je voelt je tot last.
Je probeert liever alles zelf te doen… om te voorkomen dat je hen “lastigvalt”.
En precies dát is wat er ontstaat:
een stille vorm van conditionering.
Na verloop van tijd ga je geloven dat jouw behoeften een last zijn.
Dat om hulp vragen verkeerd is.
Dat je alles alleen moet kunnen oplossen.
Maar dat is niet normaal.
In een gezonde relatie is helpen geen middel om controle uit te oefenen.
Je wordt niet emotioneel “gestraft” voor iedere keer dat iemand je helpt.
Je wordt niet schuldig laten voelen omdat je bestaat.
Wat je voelt, is geen zwakte.
Het is het gevolg van gedrag dat je isoleert.
Je bent niet alleen.
Je hebt het recht om hulp te vragen.
En vooral… je verdient hulp die je niet kleineert.