Iemand zei ooit

 Iemand zei ooit:

“Sluit het raam dat je kou en pijn brengt, hoe mooi het uitzicht ook is.”
En je hebt het diep gevoeld…
Omdat er dingen zijn — mensen, situaties —
die er van een afstand mooi uitzien,
die je vasthouden vanwege wat ze zouden kunnen zijn…
maar die je in werkelijkheid pijn doen.
Je blijft vanwege de herinneringen,
vanwege die zeldzame momenten waarop alles perfect leek,
vanwege de hoop dat het weer wordt zoals vroeger.
Maar ondertussen…
trekt de kou naar binnen.
En de pijn ook.
Het raam sluiten betekent niet dat je de schoonheid ontkent die er ooit was.
Het betekent dat je erkent dat het je geen goed meer doet.
Het betekent dat je kiest voor je innerlijke warmte,
in plaats van voor een illusie die je pijn doet.
Ja, het is moeilijk.
Want het mooie loslaten doet pijn.
Maar blijven in iets wat je langzaam kapotmaakt…
doet nog veel meer pijn.
Soms betekent jezelf beschermen
gewoon dat je de moed hebt om het raam te sluiten.
En het niet meer te openen.