Het verhaal van de Bokkerrijder

 Het verhaal van de Bokkerrijder

Er was eens een bokkerrijder, een reiziger die over bergen, door dalen en langs donkere bossen trok. Zijn naam kende niemand, en toch voelde iedereen zijn aanwezigheid: niet luid, niet zichtbaar, maar diep voelbaar. Waar hij ook kwam, mensen fluisterden, wezen en spraken woorden vol twijfel, angst of oordeel. Maar de bokkerrijder hoorde het nauwelijks. Hij voelde iets krachtigers in zich: een innerlijk licht dat geen schaduw kon vangen.

Elke belediging gleed van hem af als water van een blad. Elke twijfel die anderen hem toewierpen, veranderde hij in inzicht en wijsheid. “Woorden,” dacht hij, “kunnen mij alleen raken als ik ze dat laat doen. Mijn kracht ligt niet in wat de wereld zegt, maar in wat ik weet over mezelf.”

Op een avond, terwijl de zon roodgoud achter de bergen zakte, zag hij een dorp waar mensen elkaar niet meer aankeken en waar angst de straten vulde. De bokkerrijder stapte het dorp binnen, niet om te strijden, maar om te laten zien dat het anders kon. Hij sprak niet veel, hij handelde. Een glimlach hier, een helpende hand daar. Stilletjes herinnerde hij iedereen eraan dat hun woorden geen ketenen zijn, tenzij zij dat toestaan.

De dorpelingen keken hoe hij verder trok, op zijn bok, in de stilte van de nacht. En langzaam, stap voor stap, begrepen ze het: wie zijn innerlijke kracht kent, hoeft geen vijanden te vrezen, geen woorden te vrezen, en geen angst te dragen. Het echte licht, zo ontdekte iedereen die hem kort ontmoette, zit in jezelf.

De bokkerrijder verdween in de nacht, maar zijn lessen bleven. Zijn reis was er één van vrijheid, wijsheid en de onverwoestbare kracht van het hart.