Narcisten breken je af

 Narcisten breken je af… en schrijven daarna het verhaal opnieuw.

Ze kwetsen je.
Ze provoceren je.
Ze putten je langzaam uit.
Tot je op een dag eindelijk reageert.

En dán verandert alles.

Plotseling ben jij degene met het probleem.
Jij bent “te gevoelig”.
Jij “overdrijft”.
Jij hebt “alles verpest”.
En volgens hun verhaal… heb jij zelfs hun leven kapotgemaakt.

Maar wat ze niet vertellen, is wat eraan voorafging.

Ze vertellen niet over alle keren dat jij hebt gezwegen.
Niet over de tranen die niemand zag.
Niet over de keren dat je jezelf probeerde te beheersen terwijl je vanbinnen brak.

Ze vertellen alleen over het moment waarop jij niet langer kon zwijgen.

Dat is hoe het verhaal wordt omgedraaid.

De dader wordt het slachtoffer.
Het slachtoffer wordt de schuldige.
En jij blijft achter met twijfel aan jezelf.

Niet omdat jij gek bent.
Maar omdat iemand je voortdurend heeft laten twijfelen aan jouw eigen werkelijkheid.

Onthoud dit:

Een reactie is niet altijd de oorzaak.
Soms is het de pijn die eindelijk een stem krijgt.

Iemand die jou eerst verwondt en je daarna verantwoordelijk maakt voor de schade die daardoor is ontstaan, probeert niet werkelijk te begrijpen wat er met je is gebeurd.

Die persoon probeert vooral te voorkomen dat jij ziet wat er werkelijk speelt.

Dus stop met jezelf eindeloos verdedigen.
Stop met proberen iedereen jouw kant van het verhaal te laten begrijpen.

Jij hoeft jouw pijn niet te bewijzen aan degene die haar heeft veroorzaakt.

Blijf bij wat jij hebt meegemaakt.
Blijf trouw aan jezelf.
En onthoud:

Verwarring is geen bewijs dat jij ongelijk hebt.
Soms is het juist het gevolg van jarenlang aan jezelf laten twijfelen.