Een relatie met een narcist

 Een relatie met een narcist…

begint vaak intens… en eindigt verwarrend.

In het begin:
veel aandacht, nabijheid en sterke gevoelens.
Je voelt je gezien, bijzonder, bijna alsof je “uitverkoren” bent.

Maar dan, langzaam… verandert er iets.

Kleine kritiek.
Onduidelijke signalen.
Momenten van afstand die je niet begrijpt.

Je probeert het uit te leggen, te herstellen…
weer terug te gaan naar hoe het in het begin was.

Maar de cirkel wordt steeds kleiner.

Idealisering…
dan kleinering…
en daarna weer korte momenten van nabijheid.

Een voortdurende emotionele achtbaan die je uitput.

Je begint te twijfelen:
aan jezelf, aan je eigen waarneming, aan je waarde.

Maar het probleem is niet dat je “te veel” bent.

Het probleem is dat de relatie geen evenwicht kent.

Liefde hoort je niet voortdurend in verwarring te brengen…
liefde hoort je juist stabiliteit en veiligheid te geven.

En als je jezelf voortdurend verliest…
dan is dit geen gezonde plek voor jou.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster