Bloemen Boodschap
Als ik mijn ogen sluit, zie ik haar zitten. Een klein meisje van een jaar of zes. Ze zit in kleermakerszit en oogt verdrietig. Ze plukt wat aan het gras voor haar op de grond. Een enorm verdriet is voelbaar. Ik ga naast haar zitten en leg mijn hand op haar rug. Op dat moment zie ik een beeld voor mij van een enorm groot hart. Een groot hart was zoveel licht uitstraalt, dat je er bijna niet in kan kijken. Fel en zuiver wit licht. Ik kijk weer naar haar en voordat ik wil vragen wat er is, kijkt ze mij aan en zegt: "Hoe kan het nou toch? Hoe kan het dat men dit enorme grote hart niet wil zien? Dit hart wat gevuld is met oneindig veel liefde. Dit hart wat vanuit compassie en zonder oordeel de wereld in straalt en ieders hart aanraakt die dit nodig heeft? Hoe kan het toch dat dat ene hart, wat ik zo graag aangeraakt zie worden, keer op keer zijn doel mist?" Tranen stromen inmiddels over haar lieve kinderwangetjes. "Weet je wat het is, lief klein meisje? Niet iedereen staat ...