28 Years Later (2025) Review

 28 jaar nadat het "rage"-virus ontsnapte uit een medisch onderzoekslaboratorium, hebben overlevenden manieren gevonden om te midden van de geïnfecteerden te leven. Een groep leeft op een klein eiland dat met het vasteland verbonden is door een enkele, zwaar verdedigde dijk. Wanneer een vader en zijn zoon het eiland verlaten voor een missie naar het duistere hart van het vasteland, ontdekken ze de geheimen en wonderen maar ook de verschrikkingen van de buitenwereld.
____________________________________

Recensenten zeggen dat '28 Years Later' een verdeelde film is met sterke meningen aan beide kanten. Positieve recensies benadrukken de unieke aanpak, sterke acteerprestaties en thematische diepgang van de film, en prijzen de regie van Danny Boyle en het scenario van Alex Garland. Negatieve recensies bekritiseren de film vanwege de toonverschuivingen, tempoproblemen en het gebrek aan samenhang, waarbij sommigen het einde bijzonder teleurstellend vinden. Neutrale recensies erkennen de ambitie en visuele stijl van de film, maar merken op dat deze mogelijk niet alle fans van de originele films zal bevallen. Over het algemeen wordt de film gezien als een gedurfde maar polariserende toevoeging aan de franchise.

__________________________________________________________

De film is echt een verhaal van twee helften. De eerste akte was absoluut vermakelijk. Het wereldontwerp zag er fantastisch uit. Uitgestrekte landschappen en een aantal echt angstaanjagende momenten met de geïnfecteerden. Dit deel van de film leek verreweg het meest op de vorige delen. De regie valt hier op - met korrelige close-ups, snelle jump cuts en schokkerige overgangen die doen denken aan de originele film, wordt je direct de chaos in gezogen.
Helaas houdt het momentum niet aan. Naarmate de film overgaat naar de tweede helft, schakelt hij over naar een meer melodramatisch menselijk drama. De focus verschuift van de geïnfecteerde dreiging naar een flauwe subplot met een moeder en een dokter. De personages nemen op dit punt een aantal twijfelachtige beslissingen, wat de geloofwaardigheid van de film niet echt ten goede komt.
De laatste akte balanceerde helaas op het randje van flauw en komisch, waardoor de toon van de eerste akte volledig veranderde.
Ik blijf erbij dat de regie, het camerawerk, de montage en de cinematografie het hoogtepunt waren. De landschappen en de post-apocalyptische setting waren prachtig om naar te kijken. Deze elementen maakten de film de moeite waard. Er waren enkele plotelementen die interessant genoeg waren, maar nooit volledig werden uitgewerkt.
Sommige geïnfecteerden zijn 180 kilo zwaarder geworden door rond te kruipen en regenwormen te eten. Echt waar.
Het kind dat niet met pijl en boog kon schieten om zijn leven te redden, verandert in één dag in een Rambo.
Blijkbaar kun je een baby van een geïnfecteerde op de wereld zetten en helemaal gezond blijven. Niet alleen is de baby niet geïnfecteerd, maar je hoeft je ook geen zorgen te maken over al dat rondvliegende bloed. Weet je nog dat zelfs een kus op de lippen je het virus zou geven? Niet meer!
Sommige geïnfecteerden reageren op het virus alsof het steroïden zijn. Ze worden niet alleen intelligent en enorm, er groeit ook een boomstam tussen hun benen.
Een dokter heeft jarenlang midden in een veld gewoond, volledig onaangetast door de geïnfecteerden. Waarom? Omdat hij jodium over zijn hele lichaam smeert!
En dan het einde. Ik ben hier blind ingestapt - ik heb geen recensies gelezen. Toen dat einde begon, kon ik het echt niet geloven. Deze groep mensen dook uit het niets op en begon rond te springen als circusacrobaten. Het was zo triest. :(
Ik kan echt niet geloven hoe slecht deze franchise is gevallen. 28 Days heeft het zombielandschap letterlijk veranderd door supersnelle, enge monsters te introduceren. Ik bedoel, je kon besmet raken door een simpele kus of een druppel bloed die van een vogel viel. Niets daarvan is van toepassing op deze film. Ze deden er alles aan om de geïnfecteerden minder bedreigend te maken. Aan het einde leek het alsof de regisseur zei: "Hé, mensen zijn de ECHTE monsters", maar het werkte HELEMAAL niet.
Een zwak plot, nog zwakkere personages en een flauw einde zorgen er echter voor dat deze film niet memorabel is.