The Sandman' Bonus Episode : Death - Review

The High Cost of Living is gebaseerd op de gelijknamige spin-off graphic novel. Het is een zeer komisch getinte tv-bewerking, maar er zijn een paar creatieve vrijheden. Het begint met ons hoofdpersonage, Sexton Furnival (Colin Morgan), die een brief schrijft aan zijn ex-vriendin en zijn zelfmoordplannen onthult. Hij voelt zich een schipbreukeling en is de wrede manier waarop de mensheid elkaar en de planeet heeft behandeld zat, dus besluit hij er een einde aan te maken. Maar tijdens een verblijf in Londen komt hij de Dood tegen. 

De Dood, nu bekend als 'Didi' in haar sterfelijke vorm, behandelt Sexton met vriendelijkheid en respect. Ze is lief, gastvrij en geeft hem de tijd om te praten en zichzelf te zijn. Sexton is natuurlijk bezorgd om haar. Zoals het een Dood betaamt, is ze openhartig en enorm extravert; het tegenovergestelde van Sexton. Toch besluit ze de dag met hem door te brengen. Ze nodigt Sexton uit in haar huis – een bescheiden appartement in Londen – en onthult wie ze werkelijk is aan Sexton, die haar enigszins gelooft. Al snel wordt de Dood achtervolgd door Mad Hettie (het oudere, excentrieke terugkerende personage uit de hoofdreeks), die eist dat de Dood haar tijd in de sterfelijke wereld gebruikt om haar vermiste ziel te vinden; en de Dood stemt ermee in de uitdaging aan te gaan.
--------------------

Kirby Howell-Baptiste is geweldig, nietwaar?

De manier waarop ze sommige van die regels ten gehore brengt is gewoon... pure muziek en poëzie.

"Het gaat gewoon zo snel. Je wilt elke seconde vasthouden. Je zou alles geven voor nog eentje."

Het gesprek dat Death aan het einde met zichzelf voerde, voelde alsof het gericht was op ons, die de serie al zo lang volgen. Dat is alles wat we krijgen, ja, maar het feit dat het niet eeuwig duurt, maakt het juist iets wat we nog meer koesteren. Misschien was het ideaal 3-5 seizoenen hiervan geweest, met meer geanimeerde zijverhalen, met de verhaallijnen waar we op hoopten, maar we kregen hoe dan ook een live-actionbewerking, en dat was meer dan waar mensen jaren geleden op hoopten. Meer dan de pogingen om het verhaal te verfilmen die uiteindelijk allemaal in de prullenbak belandden.

En Kirby is gewoon... zo goed als de Dood. Dit is misschien mijn ding, maar ik vond haar serener in de serie, misschien omdat ik zag hoe ze als stipfiguur was getekend en ik dit niet mooi vond, en misschien omdat ik de Dood liever een wat minder manische, elfachtige droomvrouw ben, en meer "de lieve vriendin die bij je komt zitten en luistert". Haar gezichtsuitdrukkingen, haar liefde voor wat het leven te bieden heeft, hoe gretig ze is... het is allemaal zo leuk om te zien.

In ieder geval is nu de Tv serie teneinde gekomen met de boodschap van : het is het waard om te leven....