Onder de huid van de dag
Onder de huid van de dag
De zon strijkt langs
de al wat oudere ramen,
waar stilte zich nestelt
in de hoeken van het licht.
Een merel zingt alsof hij weet,
hoe breekbaar het hart
van de ochtend is.
Je handen rusten
op de rand van de tijd,
alsof je iets vergeten hebt . . .
een geur, een stem,
een belofte in de wind.
Bloemen buigen zich
naar jou toe,
niet enkel om te bloeien,
maar ook om te luisteren.
En jij . . . ?
Jij bent de echo van alles
wat nooit werd gezegd,
maar altijd wordt gevoeld.

Reacties
Een reactie posten