Soms merk je pas dat een les terugkeert

 Soms merk je pas dat een les terugkeert wanneer je weer op precies hetzelfde punt staat waarvan je dacht dat je het nu wel “geleerd” had.

En dan voel je dat bekende steekje in je borst.
Dat moment waarop je bijna tegen jezelf zegt: “Echt? Nu alweer?”

Maar terugkerende lessen zijn niet erg, het gebeurt ook niet om je klein te houden. Het geeft je mooie inzichten naar iets wat je eerder nog niet helemaal kon dragen.
Je bent ondertussen gegroeid, al zie je dat zelf niet altijd meteen.

Soms komt een les terug in de vorm van een persoon, soms als een gebeurtenis,
en soms als dat oude gevoel waarvan je dacht dat je het allang achter je had gelaten.
Het kan je irriteren, verwarren, breken…
maar juist daarin zit een uitnodiging.

Elke keer dat zo’n patroon zich weer aandient,
kijk je er met nieuwe ogen naar.
Je reageert anders, het voelt anders, je kiest anders. En precies die verschuiving laat zien dat je verder bent dan je denkt.

Misschien zie je dezelfde teleurstellingen terugkomen. Misschien loop je weer tegen dezelfde grenzen van jezelf aan.
Maar dit keer is het niet hetzelfde.
Dit keer sta jij anders.
Steviger. Bewuster. Dichter bij wie je werkelijk bent.

Het mooie is:
een les blijft alleen terugkomen in de vorm waarin jij haar nog nodig hebt.
Zodra je durft te luisteren, te voelen, te veranderen…
verandert de les met je mee, omdat je eindelijk thuiskomt bij jezelf.

En op een dag kijk je terug en denk je:
“Het kwam niet steeds terug omdat ik faalde.
Het kwam terug omdat ik groeide.”