Op een dag koos ik ervoor om alleen te blijven

 Op een dag koos ik ervoor om alleen te blijven.

Maar niet als een mislukking — als een daad van liefde voor mezelf. Ik droeg al te lang het gewicht van gebroken harten, van wonden die niet de mijne waren, van liefdes die op het verkeerde moment of met de verkeerde mensen kwamen.
Dus besloot ik te stoppen. Om mezelf een pauze te gunnen. Omdat ik begreep dat mijn hart het verdiende om te genezen, dat het ruimte nodig had om mezelf terug te vinden.
Met de tijd ontdekte ik dat ik mijn dagen niet hoef te vullen met lege berichten of banden die me niet voeden.
Ik heb geleerd dat het loslaten van wat niet van mij is geen verlies is, maar een bevrijding. Ik begreep dat het juist is om te wachten op een liefde die eer doet aan wie ik ben. Een liefde zonder haast, een liefde die een ontmoeting is. En als die liefde niet komt, is dat niet erg — mijn eenzaamheid is geen straf, het is een toevluchtsoord.
In deze stilte, zonder het te beseffen, werd ik verliefd op de vrouw die ik ben.
Voortaan leef ik voor mezelf, geniet ik van zonsondergangen die geen getuigen nodig hebben, en een vrede die niemand me kan ontnemen.
Vandaag weet ik dat mijn geluk niet afhankelijk is van een ander hart. Want het mijne heeft eindelijk voor zichzelf gekozen.