Iemand schreef

 Denken aan een tijd waarin ik een jong volwassene was, rond de twintig.

Mijn twee zussen maakten een moeilijke tijd door en waren erg opstandig.
Zie nu wel dat ze mijn moeder afwezen, maar begreep dat toen niet.
Mijn moeder veranderde ook de manier waarop ze mij behandelde.
Herinner me dat we op een dag samen in de auto zaten, ze begon tegen me te schreeuwen en zei dat ik nu ook niet meer met haar sprak.
Was verbijsterd. Had geen idee wat er aan de hand was, want was er altijd geweest om mijn moeder te steunen.
Besef nu dat de verandering in haar gedrag waarschijnlijk voortkwam uit de angst om mij ook te verliezen.
Ben nooit van haar vervreemd, maar dat incident heeft wel invloed gehad op onze relatie.

Mijn dochter is mijn enige kind, dus er zijn geen andere kinderen om me zorgen over te maken dat ze me onbedoeld pijn doen. Ik kijk echter wel naar andere relaties, zoals vrienden of collega's. Weet dat de angst voor afwijzing mij er van weerhoudt om contact te zoeken...
De angst om te falen weerhoudt me ervan om nieuwe dingen te proberen.