Iemand schreef

 Iemand schreef...

De laatste keer dat ik mijn zoon zag, was paar jaar geleden.... hadden toen al meer dan een jaar van vervreemding achter de rug, na veel smeken en smeken stemde hij in om ons te bezoeken. We zetten onze kerstboom al vroeg op, besloten wat we zouden eten en onze directe familie was van plan erbij te zijn.
Was zo blij, dolblij dat de feestdagen voor de deur stonden en mijn zoon thuiskwam, al was het maar voor een paar uurtjes.
Nou, mocht niet zo zijn. Hij bedacht zich op het laatste moment en veranderde de plannen om elkaar in een bar dichter bij zijn huis te ontmoeten.
Bleven positief en gingen hem ontmoeten in deze stille, lege bar. Het was allemaal vreemd, hij was koud en afstandelijk en toonde geen liefde of warmte.
Was stijf en formeel, alsof hij een verplichting nakwam... vroeg of hij wilde komen eten, of een keer naar onze boom wilde komen kijken, of met Kerstmis wilde komen, maar was ongeïnteresseerd en wilde zich nergens toe verbinden.
Zei dat hij niet lang kon blijven en terug moest naar zijn vriendin in de stad.
De avond eindigde met dat hij de bar uit rende en ik die ontroostbaar tegen mijn schoondochter aan zat te snikken.
Die nacht wist ik diep in mijn hart dat het voorbij was, heb het nooit meer geprobeerd.