Der Zwerg


Der Zwerg

Hang an Hang, und Hang an Feld und Felder,
Strauch an Baum, und Wald an Wälder,
Tal an Berg und Tal an Berg:
Erden-Weite-Breite rundher überall:
Und der Mensch, der Zwerg:
Tappt verschüchtert,
geht ernüchtert,
stolzt voll Dünkel hier und dort,
schürft sich Lehm und backt sich Ziegel,
häuft aus Mauern, Dächern seinen Ort.
Schließt mit Schloss und Riegel
sorgevoll sein Haus,
klopft und bohrt darin herum –
dünkt sich klug und andre dumm –
geht kaum aus der Straße raus – –
Draußen reiht sich Feld an Feld:
Draußen weitet sich die Welt:
Ungeheure Runde!
Gerrit Engelke (1890 –1918)
Bild: pixabay

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster