Er was eens een eiland waar alle gevoelens leefden.

 Er was eens een eiland waar alle gevoelens leefden..

Geluk, Verdriet, Kennis, en alle anderen, inclusief Liefde.
Op een dag werd bekend gemaakt dat het eiland zou zinken, dus bouwden allen een boot en vertrokken.

Behalve liefde..
Liefde was de enige die bleef. Liefde wilde volhouden tot het laatste moment.
Toen het eiland bijna gezonken was, besloot Liefde om hulp te vragen.
Rijkheid kwam voorbij in een grote boot.
Liefde vroeg: "Rijkheid, kan je me meenemen? "
Rijkheid antwoordde: "Nee, dat kan ik niet. Er zit veel goud en zilver in mijn boot. Er is hier geen plaats voor jou. "
Liefde besloot aan Trots te vragen wie ook in een mooi schip voorbij kwam. "Trots, help me alsjeblieft!" " Ik kan je niet helpen, lieverd.
Je bent helemaal nat en zou mijn boot kunnen beschadigen," antwoordde Trots
Verdriet was dichtbij dus vroeg Liefde: "Verdriet, laat me met je mee gaan. "
"Oh . . . Liefde, ik ben zo verdrietig dat ik alleen moet zijn! "
Geluk ging ook voorbij, maar ze was zo blij dat ze het niet eens hoorde toen Liefde haar riep..

Plotseling was er een stem: "Kom, Liefde, ik neem je mee.."
Het was een oudere. Liefde was dolgelukkig, zodat ze zelfs vergat te vragen waar ze heen gingen.
Toen ze aankwamen op het droge, ging de oudere haar eigen weg.
Liefde vroeg Kennis, een andere oudere, "Wie heeft mij geholpen? "
"Het was tijd," antwoordde Kennis.
"Tijd? " vroeg Liefde "Maar waarom heeft Tijd me geholpen?"
Kennis glimlachte met diepe wijsheid en antwoordde: "Omdat alleen Tijd in staat is om te begrijpen hoe waardevol Liefde is. "