Mogen we nog erkennen dat we de ander nodig hebben?

 Mogen we nog erkennen dat we de ander nodig hebben?

Mogen we nog toegeven te verlangen naar (intieme) relatie?

Mogen we ons nog eenzaam en alleen voelen?

Mogen we nog verlangen naar diep menselijk contact?

Mogen we nog hunkeren naar iets dat 'buiten' ons lijkt te zijn?

***

Wanneer ik een heel menselijke nood, een diep menselijke behoefte deel, hoor ik zo vaak:

'Je bent al heel hoor'

'Je vindt echt alles in jezelf'

'Je kan 't helemaal zelf'

'Als je een ander nodig hebt betekent dat dat je uit balans bent'

'Ga dieper'

'Dit betekent dat je jezelf heel hard nodig hebt'

***

Ja.

Ik geloofde dit ook.
Lange tijd...

En natuurlijk zit hier ook wel waarheid in...

Het leek te kloppen...
voor een tijdje....

Maar,
Klopt dit wel ALTIJD?

***

Ik vraag me af..
Waarom kan 't niet 'en', 'en' zijn...?

Waarom kunnen de twee niet naast elkaar bestaan?

EN ik ben al heel.
EN ik voel dat ik nog steeds de ander nodig heb?

***

'T hart heeft geen probleem met deze schijnbaar tegengestelden...

In 't hart kunnen zij perfect samen gaan, samen bestaan

***

Het is ons brein.

Het zijn onze gedachten.

Die vinden dat dat niet kan.
Die denken dat er dan wel een tekort 'moet' zijn

Iets dat niet klopt.
Iets dat moet 'gefixt'

Die vinden altijd overal wat van....

***

Niets is mijn inziens mooier...

Dan te erkennen dat we als mens elkander zo nodig hebben...

Dat er in ons een diepe behoefte is en blijft

Aan werkelijk diep en echt samenzijn

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster