De nacht

De nacht opent zich als een oud boek,
de bladzijden ruiken naar regen en sterrenstof.
Ik lees geen letters, maar symbolen
die in stilte zingen van vergeten werelden.

Mijn ziel dwaalt langs grenzen die vervagen,
tussen wat was en wat nog niet is.
Daar, in dat dunne licht,
ontstaat een zachte melancholie,
niet zwaar, maar als een sluier
die de horizon teder bedekt.

Ik voel de adem van de eeuwigheid
in het trillen van een kaarsvlam,
in het ruisen van een verborgen stroom.
Het zijn tekens, geen bevelen—
fluisteringen van een universum
dat me niet gebiedt, maar uitnodigt.

En ik glimlach,
want ik weet:
de weg is geen rechte lijn,
maar een dans tussen verlangen en vervulling,
tussen schaduw en licht,
waar elke stap heilig is,
zelfs de omwegen.