Bloemen Boodschap
Verbinden met je schaduw; het klinkt zo easy. Ook al heb ik best wel wat schaduwwerk verzet, toch roep ik de hulp in van een therapeut die mij hierin goed begeleiden.
Vandaag had ik weer een sessie. Het blijft fascinerend om de kracht van je eigen schaduw te ervaren. Pas op het moment dat je ermee verbindt en het gevoel of de emotie, die in de donkerte is weggezet, helemaal toelaat, voel je de energie in je hele Zijn draaien. Het is ook dan dat je je realiseert hoe enorm je dit gevoel of de emotie uit de weggegaan bent. Bang om overgenomen te worden of misschien wel om meer te voelen dan je bewuste wil.Deze keer ging het om een situatie met mijn moeder. Ook al begrijp ik mijn moeder heel goed; ze heeft in mijn leven behoorlijk lelijke en gemene dingen gezegd. Waar ik eerder veel verdriet en pijn voelde, is dat nu allang niet meer aan de orde. Het raakt mij niet langer in mijn kindpijn maar deze keer stond vooral het gemene en lelijke centraal. En dat mocht ik voelen. Terwijl ik mij concentreerde op wat mijn moeder mij pas had gezegd, zag ik mijzelf staan. Een klein meisje wat er verbaal flink va langs kreeg. Mijn moeder stond over mijn heen gebogen en zei het ene lelijke en gemene na het andere. In de trant van: "zie je wel dat je dat niet kan?". Ik werd kleiner en kleiner en dook in elkaar, zittend op mijn hurken met mijn gezicht tussen mijn knieën. Boven mij hing een gitzwarte wolk. Niet donker maar echt gitzwart. In eerste instantie dacht ik dat het de boosheid was die mijn moeder over mijn heen stortte maar al snel bleek het gitzwarte van mij te zijn. Niks geen boosheid of woede maar intense, zware haat. Niet alleen om wat ze mij laatst had gezegd maar eigenlijk om alles was ze ooit over mijn heen gestort heeft.
Op het moment dat ik mij ermee verbond, wat ik doodeng vond, voelde het alsof ik vanuit de diepe zee langzaamaan omhoog zwom om lucht te happen nadat ik mijn voeten had losgemaakt van de zeebodem. Ik ging van donker naar licht en ervoer een enorme expansie in mijn romp die opgevuld werd met mijn eigen licht en kracht. Nu stond ik recht tegenover mijn moeder en had het gevoel alsof ik in een glazen stolp stond. Ik zag haar praten maar hoorde niets. Alles ging langs mij heen.
Toen ik mijn moeder aankeek en ik volledig in mijn kracht stond, stopte ze met praten en dimde ze langzaam in. Haar gezicht werd zacht en vriendelijk.
En zo verbond ik mij met mijn schaduw wat uiteindelijk mijn licht werd. De intense haat die ik heb gevoeld op het moment dat zij haar gemene, lelijke woorden uitsprak, heb ik al die tijd weggedrukt en ik ben er zelfs voor weggedoken.Maar door er helemaal in te stappen, geef je het lucht en de ruimte die het verdiend. Ik voel mijn kracht weer en heb mijn bestaansrecht weer opgeëist.
Reacties
Een reactie posten