Soms

 Soms... is het allemaal gewoon even te veel. De drukte, de verwachtingen, het gedoe van alledag. Je doet je best, je houdt je groot, je lacht vriendelijk — maar vanbinnen voel je: ik heb even een pauze nodig. En weet je? Dat is oké.

Soms is het niet de grote levensles of het diepzinnige inzicht dat je nodig hebt. Soms is het gewoon... een knuffel. Een warme, stevige knuffel. Of een schouder die zegt: “Leun maar even.” Een plek waar je mag uitademen. Waar je niks hoeft. Alleen maar zijn.

Want laat het duidelijk zijn: ook de sterkste mensen hebben zachte momenten nodig. Ook wie lacht, mag huilen. Ook wie geeft, mag ontvangen.

Dus geef jezelf toestemming om te rusten. Om liefde te voelen. Om de kracht van eenvoud toe te laten.

Want echte magie zit niet in grootse daden. Maar in dat kleine moment waarop jij zegt: “Dank je… dit had ik nodig.”