Als ouders vertrekken, verandert de wereld. Het maakt geen geluid, maar breekt definitief. Er is geen waarschuwing, er is geen voorbereiding Plotseling zitten we zonder steun, alsof de vloer van het leven onder onze voeten zinkt. En in die stille leegte begrijpen we dat de laatste schuilplaats, de onvoorwaardelijke, voor altijd weg is. Het zijn geen kinderen meer. Niet omdat je niet wilt, maar omdat er niet meer die warme schuilplaats is waar je heen kan rennen als het teveel pijn doet. Er zijn niet meer van die kusjes die alles helen, die simpele woorden die wisten te zeggen "alles komt goed", zelfs als het niet waar was. Pas dan besef je dat liefde thuis was. En jij dacht dat hij voor altijd zou blijven. Vanaf dat moment is het leven niet meer hetzelfde. Niet omdat pijn nieuw is, Maar waarom komt het nu zonder net. Elke val doet meer pijn, Elke dag weegt een beetje meer. Wees zijn heeft geen leeftijd: Je kunt volwassen zijn, je eigen familie hebben, en me nog steeds eenza...