Je hoeft niet altijd begrepen te worden
Je hoeft niet altijd begrepen te worden om in vrede te leven. Er zijn oordelen die niet in woorden vallen, maar die hoorbaar zijn in stiltes, in blikken, in de toon waarmee iets gezegd wordt. En soms is het niet de inhoud van wat iemand zegt die pijn doet, maar de manier waarop. Een toon kan hard zijn zonder stemverheffing. Een blik kan snijden zonder beweging. Een opmerking, geplaatst in een bepaald kader, kan meer vernietigen dan welk woord ook. In de toon van een ander kan een hele wereld besloten liggen: een wereld van aannames, van haast, van projecties, van onverwerkt verdriet dat zijn weg naar buiten zoekt – vaak zonder zich af te vragen op wiens gezicht het terechtkomt. En op een dag is dat gezicht het jouwe. Je merkt het aan een opmerking waar geen openheid in zit maar een oordeel, aan een houding die geen nieuwsgierigheid draagt maar een conclusie. En diep vanbinnen weet je dan: hier is geen ruimte meer om jezelf uit te leggen. In zulke momenten kan het voelen alsof je ...