Vroeg of laat

 . Vroeg of laat verliezen we

VAN DE TIJD

Onze jeugd ontsnapt uit ons lichaam en de sterke en brutale zwaartekracht neemt alles wat we zorgvuldig hebben gestreefd om op zijn plaats te houden.

Er zijn geen crèmes of zalfjes meer die de tekens van zoveel gelach, verdriet en woede van onze gezichten wissen...

We nemen vitamines, collageen, citroen, gember, appelciderazijn, honing en omega 3 en hoeveel heksenformule komt er door ons heen...

We eten minder om te verhongeren...

We zweten als het koud is en slaap maakt ons wakker..

Op een dag realiseren we ons dat er geen comfortabele hak is, die we zonder bril niet zien en dat de wortels van ons grijze haar genadeloos groeien...

Dat onze taille bij elkaar past en onze knieën rond zijn..

Op een dag werden we het beu om in de spiegel te imiteren, dat jonge meisje dat we waren..

We kijken elkaar van voren aan, zonder warm licht of schaduwen en accepteren eindelijk dat we meer leven hebben geleefd dan we nog hebben....

En wat is het mooi geweest...

Om geleefd te hebben en het te voelen..

Om zoveel liefde te hebben gegeven als te hebben gekregen...

ervaring opdoen en geduld leren.......

Het maakt niet uit of de zwaartekracht won, dat we de oorlog tegen rimpels verloren hebben..

Zo moe van het zinken van onze maag... Borst eruit en pompen...

Wat maakt het uit als schoonheid al uit de ziel komt..

Ja, die schoonheid is oneindig en gevuld met liefde en vergeving..

Wie maakt het uit dat we gaan oude dames..

Dat er jonger en mooier zijn.

Wat maakt het uit als we leven hebben en elke ervaring ons schildert met wijsheid..

Wat een eer om moeders, echtgenotes, vriendinnen, liefhebbers van zussen, oma's en vrienden te zijn en te blijven..

Dat we nog veel liefde te leven hebben en het komt zonder te eisen of te vragen...

Hoe geweldig is deze fase van zijn zoals we zijn, van onszelf houden zoals we zijn.

Hoe mooi is het om verder te gaan met alles wat je hebt geleefd en geleerd...