Zonder woorden

 Zonder woorden

Soms gebeurt het zonder woorden.
Zonder antwoord.
Zonder bevestiging.

Maar je voelt het.
In je lijf. In je adem.
In hoe de rust je overvalt
of je wakker wordt met een traan zonder reden.

Een verschuiving.
In het veld tussen jou en een ander.
Tussen jou en het leven.
Tussen wie je was, en wie je nu begint te worden.

En je weet:
het is niet tastbaar, maar het is echt.
Iets heeft zich verplaatst.
Zonder dat je eraan trok.
Zonder dat je het afdwong.

Alsof een zaadje onder de grond ineens openbreekt
zonder dat je de ‘bloem’ al kunt zien.

En dan ineens…
meer licht.
Meer adem.
Meer ruimte voor wat kloppend is.

Wat jij al die tijd hebt vastgehouden,
met zachtheid, met trouw
heeft zich gehoord gevoeld.
En beweegt nu.

Adem.
Je hoeft niets te doen.
Alleen aanwezig te zijn in wat zich ontvouwt.