Misschien

 Misschien voelt het voor jou de laatste tijd ook alsof je lichaam eerder weet wat er speelt dan je hoofd.

Alsof iets in jou niet meer verder wil op dezelfde manier.

Niet nóg een keer doorgaan.
Niet nóg een keer over jezelf heen bewegen omdat het moet.
Omdat iedereen iets van je verwacht.
Omdat je gewend bent sterk te zijn.

Ik merk bij veel mensen dat het zenuwstelsel momenteel sneller reageert.
Sneller overprikkeld.
Moe zonder duidelijke reden.
Alsof geluid harder binnenkomt.
Alsof emoties dichter onder de huid liggen.
Alsof het lichaam eerder “nee” zegt dan het hoofd.

En misschien herken je dat ook wel.

Dat je ineens voelt hoe moe je eigenlijk bent.
Hoe lang je jezelf al draagt op wilskracht.
Hoeveel spanning je lichaam al die tijd heeft vastgehouden terwijl jij gewoon doorging.

Deze periode voelt voor mij rauw.
Aards.
Alsof het leven je even stilzet bij de fundering onder jezelf.

Wat draag je eigenlijk allemaal?
Waar ben je jezelf onderweg kwijtgeraakt?
Hoe vaak ben je doorgegaan terwijl je lichaam allang iets anders probeerde te zeggen?

En tegelijk…
onder al die vermoeidheid voel ik ook iets zachts ontstaan.

Alsof een diepere laag in mensen zich iets begint te herinneren.

Rust.
Ruimte.
Aanwezig zijn zonder constant alert te hoeven zijn.

Alsof delen van jezelf langzaam terugkomen uit de overleving.

Ik ben benieuwd…
Merk jij dit ook in jezelf of in je lichaam de laatste tijd?