Niemand waarschuwt je

 Niemand waarschuwt je dat je 30- en 40-jarige leeftijd je door iedereen die je liefhebt, als een behoefte kan voelen - allemaal op exact hetzelfde moment.

Je kinderen hebben je nodig.
Je partner heeft je nodig.
Je oudere ouders beginnen ook je te nodig te hebben.
En ergens in het midden van het verzorgen van iedereen...
ben jij.
Je probeert je kinderen de kindertijd te geven waar je van gedroomd hebt.
Je probeert er voor je ouders te zijn terwijl de rollen langzaam veranderen.
Je probeert je partner te liefhebben door werk, rekeningen, schema's, uitputting en de miljoen onzichtbare dingen die volwassenheid van je vraagt.
En sommige dagen ga je naar bed en vraag je af of je genoeg hebt gegeven aan iemand.
Deze levensfase is prachtig.
Maar het is zwaar.
Omdat je de mensen grootbrengt die opgroeien terwijl je van de mensen die ouder worden, houdt van.
En je realiseert je dat alles zo snel gebeurt.
Dus hier is een toast voor de ouders in het midden.
Degenen die lunchpakken terwijl ze op hun eigen ouders letten.
Degenen die naar de oefeningen rijden terwijl ze hun werk terugkrijgen.
Degenen die voor iedereen zorgen terwijl ze stilletjes vragen wie voor hen zorgt.
Je draagt veel.
En op de een of andere manier blijf je verschijnen.
Dat is belangrijker dan je denkt.