Regenboog Boodschap

 De ochtend begint niet altijd met zonlicht. Soms hangt er mist in het hoofd, schaduw in het hart. En toch… ergens diep vanbinnen brandt een lampje dat niet uitwaait. Niet door twijfel, niet door angst, niet door de stemmen die fluisteren dat het donker sterker is.

Dat licht is geen schijnwerper, maar een vaste gloed. Het wijst geen weg met harde pijlen, maar nodigt uit: kom maar, stap verder, ook al zie je nog niet alles. Het is de zekerheid dat je gedragen wordt, zelfs wanneer je knieën beven. Dat je niet alleen staat, ook al voelt het soms zo.
Wie dat licht toelaat, merkt iets bijzonders: de angst verliest haar stem. Ze mag nog even blijven staan aan de rand, maar ze regeert niet meer. Want waar vertrouwen woont, wordt de schaduw kleiner. Niet omdat het leven ineens makkelijk wordt, maar omdat je weet dat je niet hoeft te vluchten.
En zo ga je verder. Met een hart dat misschien nog vragen heeft, maar ook rust. Met ogen die niet ontkennen dat het donker bestaat, maar die kiezen om zich te richten op wat blijft schijnen. Dat is geen groot gebaar, geen luid geloof — het is een stille kracht die zegt: ik ben niet verloren, ik word geleid.