Regenboog boodschap

 Ik kniel naast haar neer. Wat oogt ze verloren en ontredderd. Ik voel dat ze het eventjes kwijt is. Dat ze zich vast wil klampen aan iemand die haar aan de hand neemt en het van haar overneemt. Een persoon die zegt: geef maar hier, ik help je weer op weg.

Helaas heeft zij als klein meisje vaak te horen gekregen dat ze het echt even zelf moest doen. Of gaf geen enkele volwassene thuis als ze aanklopte omdat ze het soms gewoonweg niet meer wist. Dit kleine meisje werd niet gezien of gehoord en zo leerde ze het zelf maar uit te vogelen. Zo leerde ze op zichzelf te leunen maar dat durfde ze niet altijd.

Ik voel dat ze wankelt. Wat heb je nodig? vraag ik haar zachtjes. De blik in haar ogen is puur verdriet, ze weet het gewoon allemaal even niet meer. Met een bibberend stemmetje zegt ze: ik wil niet langer de verantwoordelijkheden dragen van een ander die niet van mij zijn. Mensen denken allemaal maar dat ik dat allemaal wel kan of weet maar weet je, soms kan of weet ik het echt niet. Of weet ik even niet meer hoe het ook alweer moest. "Okay, dat begrijp ik heel goed. Zal ik de paniek en de ontreddering die je nu ervaart van je overnemen? Ik kan ze wel dragen voor je." Met haar gezichtje kijkend naar haar voeten, knikt ze zachtjes van ja.

En zo pak ik haar handje vast en loop met haar op. Verdriet en ontreddering maken plaats voor vrolijk, licht en zorgeloos. Voor ik het weet huppelen we hand in had over een groot veld vol witte en gele bloemen. De zon schijnt. Het voelt veilig en krachtig tegelijk. Al huppelend gaat er van alles door mij heen. De volwassen, wijze en vol levenservaring zittende volwassen Mij kan het verdriet en ontreddering van de kleine, lieve, vrolijke en enthousiaste Mij prima dragen. Mijn innerlijk kind voelt opgelucht en mijn innerlijke volwassene voelt vol vertrouwen omdat zij veel meer kan dragen als dat zij ooit gedacht had......