Niets is meer wat het lijkt

 Niets is meer wat het lijkt

Mannen zijn vrouwen en vrouwen zijn mannen en alles wat daar nog tussen bungelt. Je proeft het één en eet eigenlijk een bouwtechnische samenstelling van insecten met tofu. En wat eruitziet als gezond? Dat is vakkundig in elkaar geknutseld om je ziek te maken. Want een gezond mens levert niks op, maar een chronisch zieke klant? Die is goud waard. Suiker, zout, melk—alles is een zorgvuldig geplande verslaving, een product van een industrie die lachend toekijkt hoe jij denkt dat je zelf keuzes maakt. Je grijpt naar je yoghurt met ‘minder vet’ en je gezonde mueslireep, terwijl je eigenlijk een chemisch brouwsel naar binnen werkt dat je hersenen conditioneert om steeds weer honger te hebben naar méér van diezelfde troep. Suiker is geen zoetigheid. Het is een product dat ontworpen is om je te vangen. Je krijgt je eerste dosis al als kind, verpakt in schattige koekjes en kleurrijke verpakkingen, en voor je het weet ben je hooked, zonder dat je het ooit als een verslaving hebt herkend. Want verslaving is toch iets voor junkies in steegjes? Niet voor de nette burger die zijn cornflakes eet? Denk opnieuw.

En zout? Dat is de stille tweelingbroer van suiker. Overal gestrooid, in alles verwerkt, en net zo verslavend. Kijk maar naar bewerkte voeding: het is óf bomvol suiker, óf overladen met zout. Soms allebei, om het extra leuk te maken. Je lichaam weet niet meer wat het ermee moet, je bloeddruk stijgt, je organen kreunen, maar jij blijft eten. Want dat is precies hoe het ontworpen is. Je neemt een hap, en nog een, en nog een. En de industrie? Die kijkt toe met een grijns.

Dacht je dat melk nog melk was? Ha! Dat witte goedje dat zes weken goed blijft in je koelkast? Dat is geen melk. Dat is een chemische soep, gestabiliseerd met E-nummers en geconserveerd tot in de eeuwigheid. Melk zoals onze grootouders het kenden, bestaat niet meer. Wat je drinkt, is een industriële emulsie, een zorgvuldig samengesteld mengsel dat je lichaam niet herkent en dat alles doet, behalve je voeden. Maar blijf vooral geloven in de reclames waarin blije koeien in groene weilanden staan. Dat plaatje verkoopt goed, en zolang jij erin trapt, blijft de machine draaien.

En als je dan dorst hebt en denkt: "Nou, dan drink ik wel gewoon water," gefeliciteerd, je bent weer in de val gelopen. Want water? Dat wat ooit de essentie van puurheid was? Volgepompt met chemicaliën. Je drinkt een cocktail van medicijnresten, microplastics en fluoriden, met een vleugje chloor om het af te maken. Denk je dat ik overdrijf? Zet er maar eens stroom op. Wacht een paar minuten en kijk hoe je ‘zuivere’ kraanwater verandert in een zwarte, teerachtige smurrie. Je lichaam filtert dat niet zomaar. Je nieren werken zich kapot, je cellen vechten terug, maar je blijft drinken, want wat moet je anders? Water is leven, toch? Maar dit water is iets anders.

En weet je wat het ergste is? Jij denkt dat je keuzes hebt. Jij denkt dat je bewust eet en drinkt. Maar jij kiest niet. Je bent een radertje in een perfect geoliede machine die erop gebouwd is om je afhankelijk te maken. Want een gezond, zelfvoorzienend mens? Daar is geen geld aan te verdienen. Maar een uitgeput, chronisch ziek, verslaafd persoon? Die levert. De voedselindustrie voedt je met rommel, de medische industrie verdient aan je aftakeling, en ondertussen werk jij braaf door, betaal je je zorgpremie en denk je dat dit gewoon ‘het leven’ is.

Maar geen zorgen, blijf vooral geloven dat het allemaal toeval is. Dat er niemand aan de touwtjes trekt. Blijf consumeren. Blijf kopen. Blijf eten, drinken en slikken wat ze je voorzetten.

Want als je ooit écht wakker wordt, dan pas zie je hoe diep de val is.

Welkom in de wereld.

You're fucked.

“Het systeem is geniaal in zijn sluwheid: het verkoopt je de problemen en vervolgens de ‘oplossingen’ die je nog afhankelijker maken”

De Grote Slok

Drink, eet, slik en lach,
de leugen ligt al op je bord.
Een slok chemie, een hap vergif,
je lichaam schreeuwt, maar jij hoort het niet.

Suiker fluistert zachtjes: "Meer..."
en jij gehoorzaamt zonder spijt.
Zout verstopt zich in je bloed,
maar jij voelt enkel de smaak van tijd.

Melk die geen melk meer is,
water dat zwart kleurt bij het licht.
Maar jij drinkt, want dorst is dorst,
en vragen stellen? Dat doet men niet.

Ze voeden je langzaam,
ze vullen je leeg.
Ziekte verkoopt,
gezondheid niet.

Neem nog een slok,
zet je zorgen opzij.
Welkom in de wereld.
You’re fucked.